Sensacyjne nowe ujęcie okresu narodowego socjalizmu

- Christian Esch, Berliner Zeitung

Każdy kto zamierza w przyszłości zabrać głos w debacie na temat historii Trzeciej Rzeszy i II wojny świato wej musi przeczytać tę książkę

- Hans Erich Volkman, Frankfurter Allgemaine Zeitung

Ta książka roznieci nową debatę na temat narodowegosocjalizmu

- Hans Mommsen, Süddeutsche Zeitung Götz Aly

"1812" jest na swój sposób rewolucyjny. Ukazanie bowiem krok po kroku zdarzeń, widzianych jednocześnie przez stu ich uczestników różnej narodowości, będących zarówno blisko jak i daleko Napoleona jest niewątpliwie pionierskie. Oczywiście można gdybać, dlaczego autor wybrał te a nie inne źródła pamiętnikarskie i czy są one reprezentatywne dla uczestników wyprawy? [...] Jej największą wartością jest przedstawienie marszu na Moskwę w realnych szczegółach piórem jej uczestników, przez co staje się ona niemal "namacalnie" nam bliska. Żadna chyba ze znanych mi opublikowanych w Polsce książek nie oddaje nam okrucieństwa tej wojny tak dosadnie, jak dzieło Austina. Bitwa pod Borodino całkiem trafnie została zatytułowana - "Rzeź". Wspomnienia uczestników tej bitwy uświadamiają nam jak tanią wartością było w niej życie ludzkie i jak tragiczny był los rannych, a więc nieprzydatnych już do walki ludzi. Autor nie ustrzegł się niestety błędów faktograficznych, szczególnie dotyczących historii Polski. Zostały one wyszczególnione w przypisach redakcji. Nie mogą one jednak podważyć zasadniczej wartości książki. Zresztą najlepszą jej reklamą niech będzie zamieszczony poniżej tekst autorstwa D. Chandlera, niekwestionowanego autorytetu na Zachodzie w kwestiach napoleońskich. (ze wstępu)

Powyższy opis pochodzi od wydawcy.

Książka ta jest następczynią tomu "1812. Marsz na Moskwę". Jest ona rodzajem słownego filmu czy też zbeletryzowanego dokumentu. Została zredagowana, mam nadzieję, w sposób niepozbawiony pewnych wartości artystycznych, na podstawie pochodzących z pierwszej ręki - dobrze ponad setki uczestników, tak Francuzów, jak i ich sojuszników" - opisów tego ogromnego, masowego dramatu, jakim był najazd Napoleona na Rosję. Oparłem się pokusie komentowania czy też oceniania ich narracji. Wszystkie są dla mnie uderzająco autentyczne, jeśli nawet niezbyt dokładne, a już na pewno nie bezstronne. W końcu wydarzenia, jakie opisują, były nadzwyczajne, w stopniu przekraczającym wszelkie wyobrażenia. Trzeba też uwzględnić fakt, że na to wszystko autorzy wspomnień spoglądali z perspektywy czasu minionego. Jak łatwo jest być mądrym, gdy ma się to już za sobą! (z przedmowy autora)

Powyższy opis pochodzi od wydawcy.

Podczas odwrotu nawyk zwyciężania kosztował nas dro-

żej niż kiedykolwiek. Chwalebny zwyczaj maszerowania

zawsze naprzód gdy przyszło do wycofywania się zro-

bił z nas po prostu uczniaków. Nigdy nie słyszałem o go-

rzej zorganizowanym odwrocie

Caulaincourt

Skrajna nędza nie wie co to prawa człowieka. Często

podporządkowuje się wszystko instynktowi samozacho-

wawczemu.

Luiza Fusil nad Berezyną

Nigdy, do dnia kiedy to piszę, w 1828 roku, nie widzia-

łem relacji z tego odwrotu, którą mógłbym uznać za prze-

sadną. W istocie jestem pewien, że względem tego, co mu-

sieli znosić jego uczestnicy przesada jest niemożliwa.

Porucznik Vossler

Być może, ze względu na honor ludzkości, nie powinie-

nem opisywać wszystkich tych przerażających scen. Zde-

cydowałem się jednak spisać wszystko to, co widziałem.

A jeśli w czasie tej kampanii popełniono czyny haniebne,

to należy pamiętać, że zdarzały się i szlachetne.

Sierżant Bourgogne

Pamiętniki Gottloba Herberta Bidermanna w literaturze wspomnieniowej z frontu wschodniego można ustawić w jednym szeregu z takim klasykami jak Zapomniany żołnierz Sajera, czy Przystanek Moskwa Happego. To, że przeżył wojnę, graniczy z cudem. Był wielokrotnie ranny, a większość jego kolegów z którymi zaczynał kampanię wschodnią spoczęła w grobach gdzieś w bezkresnej Rosji. Front wschodni, mimo że najokrutniejszy w tej wojnie, przyciągał autora jak magnes. Wracał tam zawsze, mimo że nie musiał, bo proponowano mu bezpieczniejsze stanowiska. Adrenalina, której tam doświadczał jednak uzależniała. Nie mógł być gdzieś indziej. Walczył na Krymie, gdzie brał czynny udział w zdobyciu twierdzy Sewastopol, brał też udział w walkach pod Leningradem. W końcu bronił Prus Wschodnich, mając naszyty na ramieniu legendarny dziś napis tamtejszych wojsk: Kurland. Wojska broniące Kurlandii nie poddały się nigdy. Dopiero kapitulacja Niemiec spowodowała, że wywieszono białe flagi. Autor po kapitulacji trafia do rosyjskich łagrów na lata. Wycieńczony, będąc na skraju życia i śmierci, powraca do Niemiec.

Wspomnienia zostały napisane po wojnie. Autor przedstawia w nich swój negatywny stosunek do Hitlera i ówczesnych rządzących w Niemczech. Na ile szczere były to wyznania? Tego już się nie dowiemy.

Po drugiej stronie okopów to swoisty wywiad-rzeka z ukraińskiego szpiegiem ,który przeszedł na stronę rosyjską.Ale autor nie ogranicza się tylko do wywiadu.Przytacza szereg własnych treści,które pokazują czytelnikowi szerszy kontekst wojny rosyjsko-ukraińskiej,która de facto zaczęła się w 2014 roku.Autor pokazuje nam całą paletę postaci i organizacji,które pojawiły się na początku istnienia t.zw.DNR.Są więc tu i zielone ludziki Armii Czerwonej, i Wagnerowcy ,i organizacje które nie wiadomo komu służą w rzeczywistości. Opowieść szpiega jest wstrząsająca.Jest on m.inn.świadkiem tortur stosowanych na jeńcach ukraińskich. Czytając jego opowieść, nie chce się wierzyć ,że ludzie ludziom mogli zgotować taki los w XXI wieku.

Ivan Bogdan całe swoje życie poświęcił historii współczesnej Ukrainy.Nie tylko ją opisywał,ale i ją tworzył.Jego DNA to pułk Azov.Z niego się wywodził i z nim uratował Mariopol przed zajęciem go przez zielonych ludzików Putina.

Ostatni rozdział jego życia był tragiczny.Obrońca Azovstali traci w boju stopę.Mimo to dalej bierze udział w działaniach wojennych/jego zdjęcie bez stopy widnieje na okładce/.Pod sam koniec oblężenia Azovstali ginie od bomby lotniczej.

Prezydent Zeleński publicznie ogłosił że przyznaje mu pośmiertnie najwyższe odznaczenie:Bohatera Ukrainy.

Niezwykła książka oficera służb specjalnych Ukrainy, który osobiście aresztował ponad 100 szpiegów rosyjskich i zwolenników "ruskiego miru". Autor ujawnia operacje "piątej kolumny" od 2014 roku i ukazuje podział na Ukrainę patriotyczną oraz tę zinfiltrowaną przez zdrajców. Sam Iwan Bogdan zginął w Azowstali od rosyjskiej bomby i został pośmiertnie nagrodzony tytułem Bohatera Ukrainy.

To jedna z tych książek, której się nie zapomina. Książka o umieraniu Wielkiej Armii. I żadne liczby nie oddadzą tej tragedii tak mocno, jak relacja bezpośredniego uczestnika tego marszu śmierci spod Moskwy. Ale to także książka o instynkcie życia i o niewiarygodnych rzeczach, które jest w stanie zrobić człowiek, aby przetrwać. Niepokonani na polu walki, ci niezwyciężeni przegrali z nieludzkim mrozem i głodem, które zbierały okrutne żniwo. Dla tych którzy przetrwali, cesarz był drogowskazem i nadzieją na lepsze jutro. Dopóki żył, wierzyli że jeszcze zwyciężą, jak zawsze wcześniej. Więc do ostatnich chwil swojego życia gotowi byli krzyczeć Niech żyje cesarz!. I byli gotowi za niego umierać bez słowa skargi. Bo to on nadał sens ich życiu.

Memoriał ze św. Heleny to największy sukces literacki w XIX wieku.

prof. Jean Tulard

...Była głęboka noc, świecił księżyc. Nagle spod jakiegoś trupa

wyskoczył pies, rzucił się na nas, po czym natychmiast powrócił do

swego pana, skowycząc żałośnie. Na przemian lizał twarz poległego

i rzucał się w naszym kierunku, jak gdyby prosił nas o pomoc i szukał

zemsty zarazem. Nigdy na żadnym polu bitwy nic nie wywarło na

mnie tak wielkiego wrażenia. Bez najmniejszej emocji dowodziłem

bitwami, które decydowały o losie armii. Bez mrugnięcia okiem

posyłałem na śmierć wielu naszych żołnierzy. A tu czułem wzruszenie,

przejęty skowytem jakiegoś psa!...

Napoleon (Las Cases, Memoriał ze św. Heleny)

Memoriał ze św. Heleny to największy sukces literacki w XIX wieku.

prof. Jean Tulard

...Była głęboka noc, świecił księżyc. Nagle spod jakiegoś trupa

wyskoczył pies, rzucił się na nas, po czym natychmiast powrócił do

swego pana, skowycząc żałośnie. Na przemian lizał twarz poległego

i rzucał się w naszym kierunku, jak gdyby prosił nas o pomoc i szukał

zemsty zarazem. Nigdy na żadnym polu bitwy nic nie wywarło na

mnie tak wielkiego wrażenia. Bez najmniejszej emocji dowodziłem

bitwami, które decydowały o losie armii. Bez mrugnięcia okiem

posyłałem na śmierć wielu naszych żołnierzy. A tu czułem wzruszenie,

przejęty skowytem jakiegoś psa!...

Napoleon (Las Cases, Memoriał ze św. Heleny)

Memoriał ze św. Heleny to największy sukces literacki w XIX wieku.

prof. Jean Tulard

...Była głęboka noc, świecił księżyc. Nagle spod jakiegoś trupa

wyskoczył pies, rzucił się na nas, po czym natychmiast powrócił do

swego pana, skowycząc żałośnie. Na przemian lizał twarz poległego

i rzucał się w naszym kierunku, jak gdyby prosił nas o pomoc i szukał

zemsty zarazem. Nigdy na żadnym polu bitwy nic nie wywarło na

mnie tak wielkiego wrażenia. Bez najmniejszej emocji dowodziłem

bitwami, które decydowały o losie armii. Bez mrugnięcia okiem

posyłałem na śmierć wielu naszych żołnierzy. A tu czułem wzruszenie,

przejęty skowytem jakiegoś psa!...

Napoleon (Las Cases, Memoriał ze św. Heleny)

Wspomnienia Armanda Calaincourta to jedno z najcenniejszych źródeł dotyczących historii Napoleona. To przede wszystkim dialog autora z Cesarzem, w którym Calaincourt nie stronił od wyrażania całkiem odmiennych niekiedy opinii niż Napoleon. Ale w Smorgonii miejsca gdzie Cesarz opuścił Wielką Armię to właśnie Calaincourta zabiera Napoleon w podróż do Paryża. Podczas długiej podróży Napoleon opowiada mu o przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. To swoista spowiedź Cesarza, którą skrupulatnie zapisuje autor. ...Trzeba przyłączyć do Polski nowe terytoria, musimy zrobić z niej wielkie państwo. Trzeba dać jej Gdańsk i dostęp do morza.... ...Polsce potrzebny jest władca cudzoziemiec. Polak wzbudziłby zbyt wiele zawiści. Czartoryscy, Potoccy, Poniatowscy i inni mają wygórowane ambicje. Odpowiadałby im pewnie marszałek Murat, ale on ma pusto w głowie. Hieronim także jest próżny - nigdy nie zrobił nic rozsądnego...

Poruszająca i wysoce autentyczna opowieść o działaniach amerykańskich okrętów podwodnych na Pacyfiku podczas II wojny światowej. Autor, weteran wojenny przebywający niegdyś na lotniskowcu USS Wasp, opiera tę książkę na głębokiej znajomości realiów walk morskich, co nadaje całości ogromnej wiarygodności.

Kobiety kochają ludzi władzy. Hitler pokazał mi szufladę pełną

listów od kobiet, które błagały go by został ojcem ich dzieci...

Gdyby tylko Brytyjczycy chcieli wziąć pod uwagę propozycje

porozumienia Wilsona, pierwsza wojna światowa w ogóle by nie

wybuchła

- Richard Seymour, historyk Uniwersytetu w Yale

Anglia jest tylko związana z Europą, ale nie jest jej częścią

- Winston Churchill

Lud ma prawo i obowiązek aby przejąć władzę siłowo, a nie za pomocą demokracji

- Lenin

Cytaty pochodzą z książki Leona Degrella, Wiek Hitlera

Ludzie nie pojawili się na tej ziemi dla dobra ekonomii, a ekonomia

nie istnieje dla dobra kapitału. Jest dokładnie odwrotnie: kapitał ma

służyć ekonomii, która z kolei ma służyć ludziom

Jeśli chcesz rządzić ludźmi wyłącznie za pomocą narzucania

władzy państwa, lepiej od razu zaplanuj godzinę policyjną od

dziewiątej wieczorem Adolf Hitler

Pragnieniem Hitlera nigdy nie było zwyczajne stworzenie reżimu

opartego na sile. Dostrzeganie wyłącznie jego żądzy władzy jest

niezrozumieniem natury tego człowieka i jego motywacji

-Joachim Fest

Pamięć o wydarzeniach z lat 19181919 nie może być ignorowana,

jeśli faktycznie pragniemy obiektywnie ocenić korzenie niemieckiego antysemityzmu

Rosyjski imperializm mógł zmienić flagi w 1917 roku, ale w żadnym wypadku nie zmienił swej natury - Leon Degrelle

Cytaty pochodzą z 2 tomu książki Leona Degrella, Wiek Hitlera

Peter Englund w sposób niezwykle sugestywny i plastyczny otwiera nasze pokłady wyobraźni i sprawia, że wraz z nim zagłębiamy się w epokę wojny trzydziestoletniej. Dzięki niemu spoglądamy na życie w tamtych czasach oczami biednych i bogatych, prostych żołnierzy i dowódców armii, wygranych i przegranych. Mistrzowskie wykorzystanie materiału źródłowego w połączeniu z elegancją stylistyczną umożliwiło autorowi napisanie książki, która jest nie tylko wspaniałą historią, ale i wybitną literaturą.

Dlaczego w wyniku decyzji ludzi w XX wieku śmierć poniosło 183 mln obywateli?. Odpowiedź na to pytanie próbuje znaleźć w swoich esejach historycznych Peter Englund. W swoich szkicach autor stara się pokazać ten problem w wielu punktów widzenia, przedstawiając nam plejadę postaci, zarówno sprawców, jak i ofiary XX-wiecznych tragedii. Do tych pierwszych autor zalicza m. in. Stalina, Jeżowa, Hitlera, ale też Arthura Harrisa (dowódcę lotnictwa bombowego RAF) i Alberta Speera, głównego architekta III Rzeszy.

Pierwsza tak pełna biografia króla Szwecji Karola X Gustawa. To nie tylko życiorys monarchy, który najechał Rzeczpospolitą rozpoczynając "potop", ale także próba ukazania szerokiego obrazu całej epoki we wszelkich przejawach jej życia. Narracja Englunda w pasjonujący sposób przenosi czytelnika w sam środek historycznych wydarzeń.

Drugi tom wybitnej i nietypowej biografii szwedzkiego władcy Karola X Gustawa. Książka w dalszym ciągu zarysowuje szerokie tło polityczne oraz militarne opisywanych wydarzeń, uzupełniając historię władcy uchodzącego za jednego z najwybitniejszych wodzów swoich czasów.