Po kim Jadwiga Grabowska odziedziczyła zamiłowanie do mody? Jak po wojnie organizowały się w Warszawie warsztaty krawieckie? Jak w latach 50. ewoluowały fasony kobiecych okryć: od bezkształtnego płaszcza po mężu do spektakularnych paryskich linii? Czym były żywe żurnale mody? Jak prowokowano PRL-owski przemysł do produkcji gustownych tkanin? Jak propagowano polską modę w kraju i za granicą? Czy Jadwiga Grabowska poniosła dydaktyczną porażkę? Ewa Rzechorzek opisuje bogatą i barwną historię Mody Polskiej instytucji, której za zadanie postawiono edukację w zakresie mody i stylu. W fascynujący sposób opowiada o szczegółach kroju, fakturze tkanin, zapachu perfum... Przede wszystkim jednak skupia się na najważniejszym elemencie sukcesu przedsiębiorstwa: na ludziach. Fundamentem opowieści są losy Jadwigi Grabowskiej ministra mody w Polsce. Rodaczki nie miały u niej wysokich notowań, a lista zarzutów była długa: nie dbają o linię, nie potrafią się poruszać, brzydko siedzą, źle dobierają odcień pończoch, nie dbają o obuwie, są źle uczesane. I oczywiście nie potrafią się ubrać! Nie bez przyczyny w 1946 roku Grabowska obrała sobie misję odbudowy polskiej kobiety. Uczyła, jak chodzić, stać, siedzieć, czesać się, ubrać żeby wszystko pasowało do siebie i do urody. Charyzmatyczna kierowniczka artystyczna była otoczona wianuszkiem osób szkicujących, upinających, krojących, szyjących, fotografujących: projektantami, krawcami, konstruktorami, zastępami chałupników, pracownikami salonów, modelkami, fotografami. O nich także jest ta książka. Autorka oparła swoją opowieść na dokumentach archiwalnych, dokumentach życia społecznego, prasie z lat 19451998 i prywatnych rozmowach. Poza archiwami prawdziwą skarbnicą wiedzy okazały się dla niej także szafy Polaków. Większość ze sfotografowanych na potrzeby tej publikacji egzemplarzy ubrań czy biżuterii pochodzi z kolekcji handlowych Mody Polskiej, czyli takich, które faktycznie trafiały do sklepów, a później na grzbiety Polaków. Dzięki temu opowiadają one historię swoich czasów i właścicieli: suknia ślubna uciekającej panny młodej czy smoking przechowywany przez wiele lat po śmierci męża pokazują, że ubrania mogą pełnić funkcję kapsuł czasu.